nieuws

Nieuws

Blog: van het padje af

Blog: van het padje af
27 augustus 2019

Frank van Baarle schreef zijn blog 'van het padje af' waarin hij zich verwondert over zijn 'duurzame' medemens. 

Columbus moet in 1492 een beetje dezelfde vragende en lege blik hebben ontvangen toen hij voet aan wal zette op de Zuid-Amerikaanse stranden. Even bekruipt mij het gevoel dat ik net met mijn ruimtemobiel vanuit de planeet Macadamius op aarde ben geland. Niks is echter minder waar. Ik vertel aan één van mijn buren dat wij in onze achtertuin -echt- gras gaan neerleggen en ook bomen gaan planten. Als ik daar dan aan toevoeg dat we het gras gaan maaien met een handgrasmaaier omdat ik het na een dag zitten op kantoor of in de auto juist lekker vindt om fysiek bezig te zijn, is het hek helemaal van de dam. Ongeloof alom. “Dat je daar zin in hebt.”

We wonen nu ruim een half jaar in een nieuwbouwwijk in Pijnacker waar voorheen kassen stonden. Onze wijk bestaat uit verschillende blokken in de vorm van een rechthoek. Elk blok bestaat uit zo’n vijftig woningen. Midden in het blok is een mandelig terrein waar de achtertuinen op uitkomen. Op het mandelig terrein staan welgeteld zes bomen want er moet natuurlijk wel genoeg parkeerplek zijn. Ik hoor en lees overal over verduurzamen, bewustwording, meer groen in de achtertuin. Bij ons in het blok zie ik daar echter weinig van terug. Wij zijn één van de weinigen die niet voor een uitbouw hebben gekozen omdat we meer tuin wilden. Het gros van de omliggende ‘tuinen’ liggen vol met tegels en kunstgras, opgeleukt met een ‘bordertje’ waar wat plantjes in staan. Het doet mij vooral denken aan een luchtplaats van een gevangenis. Komisch vind ik dan wel dat er vogelhuisjes worden opgehangen op deze binnenplaatsen waar natuurlijk geen enkele vogel op afkomt door een gebrek aan bomen. Ik denk dat de ‘tegeltaks’ waar een aantal gemeentes over nadenken een goed middel is om deze ontwikkelingen tegen te gaan.

Het hypocriete aan het hele duurzaamheidsverhaal is dat heel veel mensen hun mond vol hebben over hoe belangrijk ze het vinden maar de vertaalslag naar gedragsverandering niet kunnen, of willen maken. Onze hang naar gemak is sterker dan de wil om te veranderen. De hele avond op de bank naar je telefoon staren of Netflixen is toch immers veel leuker dan ‘saai’ in je tuin bezig zijn. 

Bij ons in de tuin is het de hele dag een komen en gaan van bijen, vlinders, hommels en andere insecten. Als de avond valt, eet een vleermuis zijn buikje rond met muggen en van de week zag ik uit mijn ooghoek iets wegspringen; een pad heeft ook de weg naar onze tuin gevonden. Ik kon het niet laten om hem te vangen en aan onze zoon van vier te laten zien. We hebben de pad de volgende dag in de dieren encyclopedie opgezocht en omgedoopt tot Peter de pad. Zo hebben we ook al Simon de spin in de tuin hangen en Maja de bij rondvliegen. We proberen hem zoveel mogelijk mee te nemen in alles wat onze tuin te bieden heeft om hem zo te enthousiasmeren voor groen, natuur en het buitenleven. Persoonlijk zou ik het ook superleuk vinden als hij voor een groene opleiding kiest maar dat moet hij natuurlijk helemaal zelf weten. Eerst de basisschool maar eens zien te overleven. 

Ondanks alle positieve geluiden heb ik zelf het gevoel dat we de binding met de natuur steeds meer aan het verliezen zijn. Kinderen spelen sowieso minder buiten en in de achtertuinen valt er ook al niks te ontdekken.  Uit onderzoek blijkt dat ouders de grootste invloed hebben op de schoolkeuze van kinderen. Hoe gaan we als sector zorgen dat we de ouders van nu kunnen beïnvloeden om hun kinderen naar een groene opleiding te sturen? Ik denk dat dit best een uitdaging (is) gaat worden.

Frank van Baarle schreef deze blog voor Goedemorgen Sierteelt.