Ik (3.0)

Ik (3.0)

De toekomst van de opleidingsverantwoordelijke: een onnodig beroep of noodzakelijke rol? Dat is een vraag die ik mijzelf wel eens stel.

 

Ook ik krijg te maken met nieuwe technologieën. Leren via YouTube, Google en online leeromgevingen is al bijna normaal. En er komen al weer nieuwe technologieën aan: met
googleglass heb je straks je persoonlijke leercoach die je helpt bij het leren, je krijgt dan extra vragen waardoor je je gaat verdiepen in de lesstof. Dus er is straks een groep medewerkers die zich prima kan redden.

 

Maar de lager opgeleide medewerkers hebben wel hulp nodig. Niet alleen om te navigeren, maar ook bij het bepalen welke manier van leren het beste bij hen past en of het aansluit bij hun praktijkleervragen. Je leert meer als het gericht is op je eigen werk en vanuit vraagstukken die er leven. De medewerker vindt het dan ook leuker om te leren. Maar ook de leervoorkeur is zeer bepalend. De één gaat liever naar een cursus, de ander leert liever helemaal zelf en gaat een e-learning volgen en weer iemand anders loopt graag mee met een professional, bijvoorbeeld een teeltvoorlichter.

 

Ik zie voor mijzelf vooral een rol om organisaties te helpen leren te leren. Want binnen een lerende organisatie leren de medewerkers ook! Er is steeds meer kennis beschikbaar, kennis verdubbelt zich iedere dag. Door al deze kennis komt er veel op ons af. Dat kun je negeren en vooral verlangen naar hoe het vroeger was (de ‘Trump’ aanhangers), of je moet het juist aangrijpen als kans. Op zoek naar de ‘blauwe oceanen’. Medewerkers die betrokken zijn bij hun werk zijn ook eerder geneigd hun omgeving in de gaten te houden. Welke veranderingen zien zij? Als leidinggevende kun je dit stimuleren (door te werken aan die betrokkenheid) maar ook kun je de werkprocessen daar meer op inrichten. Je kunt werknemers zien als mensen die jouw instructies opvolgen maar je kunt ze ook zien als mensen met ideeën, met kennis en passie voor hun vak of als oplossers voor jouw problemen. Maar dan moet je dat wel faciliteren.

 

Een andere nieuwe rol zou kunnen zijn: hoe komen we van belerende naar een lerende organisatie? Een lerende organisatie is nodig om ons te kunnen blijven aanpassen aan de veranderde omgeving. Belerende organisaties hebben minder kans om te overleven. Dat vraagt een andere manier van denken als ondernemer. Maar ook moet je je eigen organisatie(model) onder de loep nemen, misschien is dit al lang over zijn houdbaarheidsdatum heen.

 

Wat is je strategie op leren? Wat verwacht je van leidinggevenden? Als je daar niet over spreekt vult iedereen deze functie op zijn eigen manier in op basis van zijn eigen normen en waarden.

 

Kortom: Het zijn niet de slimste of de sterksten die overleven, maar zij die zich continu blijven aanpassen aan de veranderde omgeving.

 

Gelukkig, ik zie nog steeds een toekomst als opleidingsdeskundige.

 

Door mijn eigen studie, Master Leren & Innoveren, hoop ik in de toekomst leeroplossingen aan te kunnen bieden waar de medewerkers en ook de bedrijven verder mee komen, want deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Innoveren kan ik niet alleen. Daar hebben ik jullie bij nodig. Ik zoek mensen die iets hebben met leren en/of betrokken zijn bij de glastuinbouw. Ik zoek mensen voor mijn ‘Changelab’, waardoor we elkaar verder helpen en inspireren. Op deze manier hoop ik ook de wetenschap en praktijk dichter bij elkaar te brengen en zo een bijdrage te leveren aan de groei van onze topsector!

 

Geïnteresseerd? Mail mij dan:  a.postma@kasgroeit.nl, opleidingsmanager www.kasgroeit.nl

Recente tweets